توسعه صنعت میراب

فعالیت : لوازم جانبی بهداشتی

چگونه میرآب، میراب شد

داستان میراب امروزی از دل شب‌های تاریک تهران بیرون می‌آید. شب‌های تاریک تقسیم آب میان اهالی خونگرم تهران قدیم که سرداب‌ها را پر می‌کردند تا اول صبح زندگی را آغاز کنند. داستان ما، از سختی‌های روزگار پدر، عبدالله گازران شروع می‌شود تا ایده‌های خلاقانه پسر، مرتضی گازران ادامه پیدا می‌کند.

بنیانگذار این مجموعه کیست؟

مرتضی گازران بنیان گذار شرکت توسعه صنعت میراب، سال‌های متمادی را به شاگردی کنار اساتید حرف‌های مختلف مانند نجاری و کفاشی و جوشکاری گذارند. این مشاغل در دوران کودکی تفریحات تابستان را از او می‌گرفتند؛ اما مهارت‌ها و تجربیاتی را در ذهن او به جای می‌گذاشتند تا بتواند جزو ایده پردازانی باشد که حال در ساخت و تولید کفشوی میراب، دوش میراب و شلنگ میراب حرف اول را بزند.

او که از همان سال‌های کودکی کار کردن و تلاش بی وقفه را کنار اساتید بزرگ خود یاد گرفت باور دارد «خداوند روزی را از جایی با ما می‌رساند که فکرش را هم نمی‌کردیم». مرتضی گازران شروع کار خود را با مدیریت مغازه لوازم بهداشتی پدر شروع کرد و با همراهی شریک و دوستش (امیر یوسفی) رونق چشمگیری به این کار داد. آن زمان این مغازه ۸۰ متری نمایندگی فروشگاه‌های بزرگ مانند کاشی سازی سعدی را داشت و رونق فراوانی به کار خود داده بود تا اینکه انقلاب ایران پیروز شد.

آغاز تحریم‌ها مساوی با ایده‌های نو بود

بی راه نیست که می‌گویند «محدودیت خلاقیت می‌آورد». این اصطلاح به گام‌های آغازین میراب گره خورده است. پس از انقلاب اسلامی، اولین کشوری که دولت ایران را به رسمیت شناخت آمریکا بود. جالب‌تر آنکه اولین کشور آماده برای تحریم ایران نیز آمریکا بود. تا قبل از وقوع انقلاب مغازه گازرانی‌ها جایگاه محصولات اروپایی بود؛ اما بعد از تحریم ایران فروشگاه عملا از هر محصول وارداتی خالی شد. باید برای این وضعیت راه چاره‌ای پیدا می‌شد.

تولید اولین محصول به صورت دستی

ایده تولید لوله‌های کوچک با قطر ۳۲ و طول‌های متفاوت ۱۰ تا ۲۰ سانتی‌متر در همان روزگار به ذهن مرتضی گازران رسید. این گروه دو نفره با شروع تولید به سرعت جایگاه خود را در بازار پیدا کردند و بعد از دو سال همیشه ۲ تا ۳ ماه از سفارش‌ها عقب بودند. نه از آن جهت که نیروی کار کم بود و یا فضایی برای کار نبود. آنها پس از یک ماه ۱ کارگر و پس از دو سال ۹ کارگر به مجموعه افزوده بودند.

اما کیفیت لوله تولید شده و اهمیت استفاده از آن برای اّب بندی سینک‌ها باعث می‌شد تا میزان تقاضا بیشتر از مقدار عرضه باشد. به هر طریق مشتریان وفادار گروه را بر آن داشتند تا اولین کارگاه مستقل خود را در یک فضای ۲۲۰ متری افتتاح کنند. حالا دیگر تولید به جایی رسیده بود که کارگران ایرانی شیفت صبح را در دست داشتند و کارگران بنگلادشی شیفت شب کار می‌کردند تا سفارش‌ها کامل و مشتریان راضی باشند.

نام این کارگاه که سال‌های بعد میراب از دل آن بیرون آمد، «مهر» گذاشته شد تا مصداقی برای محبت و دوستی میان اعضایش باشد. جالب است بدانید که لوله‌های خرطومی شکل زیر سینک‌ها که بارها به چشمتان خورده‌اند از کنارشان عبور کرده‌اید، جزو محصولات اولیه همین کارگاه هستند. لوله‌های کوچک تولید شده گاهی قابلیت انعطاف نداشتند و آب بندی سینک به درستی انجام نمی‌شد. به همین خاطر با ایده مرتضی گازران و قالب بندی گریگور (مردی ارمنی) قالب اولیه این لوله‌ها آماده شد و تا به حال نیز مورد استفاده است.

افتتاح اولین کارخانه

حدود سال ۷۰ تا ۷۵ شرکا برای افتتاح اولین کارخانه و راه اندازی خط تولید انواع شیلنگ، کارخانه ۳۰۰۰ متری با تمام تجهیزات اما قدیمی را در اختیار داشتند. با وجود تمام سختی‌های مالی مهر کار خودش را ادامه داد تا بتواند در آینده نه چندان دور کارخانه دوم و برند بعدی را نیز روانه بازار کند. شاید برای تازه کارهای جوان جالب باشد که بدانند گروه مهر (که حالا با نام پاکیو مهر شناخته می‌شود) و شرکت توسعه صنعت میراب هیچ وقت از وام‌های مربوطه برای تاسیس کارگاه‌ها و کارخانه‌های خود استفاده نکردند. در نتیجه «آهسته و پیوسته راه رفتن» دومین اصطلاحی است که ذات صبور و پرتلاش این گروه را به نمایش می‌گذارد.

———————— کارخانه ————————
02156879354, 021256879571